توضیحات

خداوند متعال در قرآن کریم به‌عنوان مهم‌ترین و اصلی‌ترین منبع اسلامی، آشکارا سرسخت‌ترین و شدیدترین دشمن مسلمانان را یهود و مشرکان معرفی می‌کند و می‌فرماید: (لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکوا)؛ یهود و مشرکان را شدیدترین و دشمن‌ترین مردم نسبت به کسانی که ایمان آورده‌اند، می‌یابی.پس از یهود و مشرکان، منافقان و دیگر دشمنان هستند که باید شناسایی و شناسانده شوند.
مجموعهٔ دشمن شدید به‌صورت درس‌نامه و با رویکرد تاریخ بصیرت‌افزا و رصد جریان حق و باطل و دشمن‌شناسی تدوین شده است. با شناسایی و شناساندن این جریان، ریشهٔ جریانات جاری در سطح بین‌الملل، منطقه و کشور روشن خواهد شد.
اصل و اساس این پژوهش، برگرفته از تحقیقات و دروس تاریخ استاد معظم حوزهٔ علمیهٔ قم، حضرت حجت‌الاسلام و المسلمین مهدی طائب است که به همت محققان ارجمند به‌شکل کنونی آماده شده بود؛ لکن پس از چند نوبت چاپ و بررسی مواردی که نیازمند توضیح بیشتر یا منبع‌یابی دقیق‌تر بودند، چاپ جدید با اضافات و منابع جدید توسط دو تن از فضلای بزرگوار رشتهٔ تاریخ یعنی حجج اسلام آقایان دکتر محمدمهدی حسین‌پور و مجتبی رضایی آدریانی صورت گرفت تا بیش از پیش برای طرح در مجامع علمی مهیا شود.

این اثر که جلد هفتم از این مجموعه است، به دشمن‌شناسی تاریخی قوم یهود در دوران تأسیس خلافت عباسی مصادف با امامت امام صادق و امام کاظم تا شهادت امام رضا علیهم السلام میپرداز.
این دوران با بررسی قوم یهود، تأثیر و نفوذ آن‌ها بر دوران امامت این امامان عزیز مورد بررسی قرار گرفته است.
 
گزیده‌ای از کتاب تبار انحراف 7:
فضای به وجود آمده در دوره انتقال قدرت از یهودیان اموی به پادشاهان عباسی، فرصتی تکرار نشدنی در اختیار اهل بیت قرار می‌داد که می‌بایست با تمام توان از ظرفیت کامل آن بهره می‌بردند. یکی از مهمترین این ظرفیت‌ها، رسیدگی به جامعه پراکنده و به شدّت در اقلیت شیعه بود. حالا که در پرتو تلاش‌های مستمر امام سجاد و امام باقر، جمعیت قابل توجهی از شیعیان، در گوشه و کنار سرزمین مسلمانان شکل گرفته بود، نوبت به ایجاد جامعه یکدست شیعی از طریق تربیت نیروهای ویژه و کارآمد و عرضه برنامه جامع زندگی مادی و معنوی رسیده بود. به دیگر بیان، با توجه به فاصله و زاویه فراوانی که جامعه مسلمانان از فرهنگ اصیل دینی و اسلام حقیقی پیدا کرده بود، کافی بود اهل بیت به ترسیم دوباره گزاره‌های صحیح دینی بپردازند تا در پرتو آن جامعه‌ای دین‌مدار و اخلاق‌گرا شکل گیرد و عموم جامعه را با ارائه نمونه‌ای این‌چنین، شیفته و خلع سلاح کنند. از همین‌رو است که امام صادق از جاافتادگی رفتاری شیعیان در میان مردمان آن دوران و تمامی دورانها با عنوان «شیعه جعفر» به وجد آمده و استقبال می‌نمود.