توضیحات

در این اثر به بحث درباره وظایف علمای مسلمان در بازسازی فکر و عملکرد جوامع مسلمان و گروه‌های مختلف اسلامی در رسیدن به یک وحدت پایدار و تقریب مذاهب اسلامی پرداخته شده است. نویسنده ابتدا کلیاتی در مورد مفاهیم مربوط به وحدت و تقریب اسلامی مطرح نموده و معنای لغوی، اصطلاحی، قرآنی و روایی وحدت را بررسی کرده و بر ضرورت گفت‌وگوی منطقی بین مذاهب مختلف اسلامی و کنار گذاشتن اختلافات فرقه‌ای و مذهبی را تأیید نموده است. وی اهل بیت پیامبر اسلام را مرجع علمی و تفسیر قرآن معرفی کرده و علوم والای ایشان را در خدمت مصالح امت اسلامی عنوان نموده و ایشان را محور وحدت و تقریب بین مذاهب اسلامی خوانده است. وی با توجه به اهمیت گفت‌وگوی شیعه و اهل سنت، محورها و عناصر این گفت‌وگو را بیان کرده و بر ضرورت زندگی مسالمت‌آمیز گروه‌های مختلف مسلمان را تأکید نموده است. نویسنده هم‌چنین به خطرات و عواقب اختلافات مذهبی اشاره کرده و بایسته‌های تقریب بین مذاهب اسلامی و اصول و مبانی حاکم بر آن را بررسی نموده و پرهیز از تکفیر گروه‌های مسلمان نسبت به یک‌دیگر، احترام کردن آنان نسبت به هم در گفت‌وگوهای علمی و دینی، رعایت آزادی، انتخاب مذهب، پرهیز کردن از توهین به مقدسات یک‌دیگر و تعاون و همکاری مسلمانان نسبت به امور مشترک بین آنان را از لوازم تقریب مذاهب اسلامی عنوان کرده است. در بخش دیگری از کتاب، نویسنده ضمن بررسی برخی از عناصر وحدت اسلامی و تقریب بین مذاهب، به رسالت‌ها و وظایف مجمع تقریب مذاهب اسلامی که یک مرکز بین‌المللی در مورد نزدیک کردن فرقه‌ها و مذاهب اسلامی است، اشاره نموده و محورهای فعالیت این مجمع در زمینه‌های مختلف فقه و عقاید را تبیین کرده و نمونه‌های متعددی از محورهای وحدت بین مسلمانان مانند عاشورای حسینی و تعظیم شعائر اسلامی را در این زمینه بررسی نموده است. وی هم‌چنین امکان تقریب و وحدت شیعه و سنی را اثبات کرده و دیدگاه‌های افراطی و افتراهای آنان را نسبت به شیعه نقد و ارزیابی نموده است. وی اعتدال و عقلانیت را در دستور کار مجمع تقریب مذاهب اسلامی دانسته و معتقد است بر محور عقلانیت و اعتدال می‌توان به این مهم دست یافت.